...........................................................................................................................................................
 
                                เรื่องเล่า : บันทึกแห่งกรรม (ตะพาบ)

ลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้าคนหนึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลของรัฐบาล (ต่างจังหวัด)
เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งมีโอกาสได้ไปเยี่ยมเยียน หมอน้องชายเล่าเรื่องแปลกๆของคนไข้
รายหนึ่งให้ฟัง จึงขอเล่าสู่กันฟังต่อ...

โรงพยาบาลแห่งนั้นเป็นโรงพยาบาลขนาดกลางประจำอำเภอซึ่งมีคนไข้ไม่มาก
เพราะถ้าเป็นคนที่พอมีฐานะสักหน่อย หากมีอาการน่าเป็นห่วง ก็มักจะส่งตรงไปยังโรงพยาบาล
ประจำจังหวัด หรือโรงพยาบาลใหญ่ๆในกรุงเทพฯ ฉะนั้นหมอน้องชายจึงต้องรับหน้าที่เป็นทั้ง
ผู้อำนวยการโรงพยาบาล เป็นแพทย์เฉพาะทาง (ทุกโรค) เป็นศัลยแพทย์ผ่าตัด และแม้
กระทั้งเป็นแพทย์เวร จากการสนทนาตอนหนึ่งหมอน้องชายเล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่เป็นหมอมา
ไม่เคยเห็นผู้ป่วยรายใดต้องผ่าตัดทุลักทุเลซ้ำซากอย่างนี้เลย สามปีต้องผ่าตัดห้าครั้งและหนัก
หนายิ่งขึ้นทุกครั้ง ผู้ป่วยรายนี้ชื่อ "บุญมา" ครั้งแรกเข้าโรงพยาบาลก็เพื่อมาทำแผลนิ้วก้อย
(นิ้วเท้า) ที่ถูกตะพาบน้ำกัด หมอให้ยาทา กินยาแก้ปวด แก้อักเสบ แล้วให้กลับบ้านได้
ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ครึ่งเดือนต่อมาบุญมากลับมาใหม่ แผลเก่าอักเสบรุนแรงบวมใหญ่
หมอตรวจพบว่าเชื้อโรคกินเข้ากระดูก ถึงขั้นต้องตัดนิ้วเท้าเพื่อไม่ให้เน่าลุกลามจนอาจทำให้
ถึงแก้ชีวิตได้ หลังจากนั้นครึ่งปี บุญมาไปเที่ยวทะเล เขาถูกตะพาบกัดที่นิ้วเท้าอีก อะไรจะบังเอิญ
ได้ถึงขนาดนั้น นิ้วเท้าของบุญมาซึ่งตะพาบน้ำกัดครั้งที่สองอักเสบบวมภายในเวลาไม่ถึงสองวัน
เมื่อฉายเอ็กซ์เรยก็พบว่า เชื้อโรคกินเข้าไปถึงกระดูก จึงต้องตัดนิ้วเท้าของเขาไปอีกหนึ่งนิ้ว

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปี นายบุญมากลับมาที่โรงพยาบาล ครั้งนี้แผลเก่าทั้งสองแห่งเกิดอักเสบ
บวมใหญ่ขึ้นมาพร้อมๆกัน พอเอ็กซ์เรย์ก็พบว่า แย่แล้ว! เชื้อโรคแพร่เข้าไปกินกระดูกอย่างรุนแรง ลึกมาก เชื้อโรคนั้นกำลังก่อตัวคล้ายมะเร็ง จะต้องตัดฝ่าเท้าออกให้หมด ก่อนที่จะลุกลาม
ไปกันใหญ่ บุญมาต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลถึงยี่สิบกว่าวันด้วยสภาพของผู้ป่วยอวัยวะด้วน

วันหนึ่งลูกชายของญาตินายบุญมาอุปสมบท เขาจึงไปช่วยงาน คืนนั้นผู้ร่วมงานบวชนอนค้างที่วัด
กันสี่ห้าสิบคน เคราะห์หามยามร้ายของบุญมายังไม่จบสิ้น หนูตัวหนึ่งเจาะจงมากัดที่ขาด้วนๆ
ของเขาคนเดียว คนอื่นๆตั้งมากมายก็ไม่เห็นโดนอะไร หนูกัดแล้วก็หนีไป บุญมาสะดุ้งตื่นด้วย
ความเจ็บปวด คนที่นอนอยู่ด้วยกันก็ตกใจกับเสียงร้อง พากันตื่นหมด แผลที่หนูกัดไม่กว้าง
ไม่ลึกนัก มีเลือดซึมออกมาเพียงเล็กน้อย แต่ทุกคนก็พากันตกใจที่อยู่ดีๆ ทำไมจึงมีหนูมากัดคน
นอนหลับ เห็นแต่หนูมักจะกัดกินเฉพาะศพเท่านั้น หนูไม่นิยมกัดคนเป็นๆ บุญมาขวัญเสียเป็น
อันมาก เขาถูกเคราะห์กรรมซ้ำเติมจนคิดว่าตนคงจะต้องตายในไม่ช้า มันทารุณจิตใจตลอดเวลา
ไม่นานต่อมาก็เกิดอาการเจ็บคันบริเวณแผลเก่าที่เท้าอีก บุญมาจึงรีบไปหาหมอโดยเร็ว ผลการ
ฉายเอ็กซ์เร์ครั้งนี้ปรากฏว่าเชื้อมะเร็งลามลึกเข้าไปอย่างมาก จำเป็นต้องจัดการตัดขาทั้งท่อน
ทิ้งไป
หมอน้องชายซึ่งเป็นเจ้าของไข้แปลกใจในชะตากรรมของบุญมายิ่งนัก จึงพูดคุยซักถามประวัติอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง ได้ความว่า บุญมาชายอายุสี่สิบสามปี อาชีพเกษตรกรรม และรับจ้างก่อสร้างชอบดื่มเหล้าเป็นประจำ ชอบแกล้มเหล้าด้วยปลาน้ำจืด โดยเฉพาะชอบกินเต่า กินตะพาบ บุญมาเคยได้ยินมาและเป็นความเชื่อฝังใจว่าใครกินตะพาบน้ำได้สิบถึงยี่สิบตัวแล้ว ตลอดชีวิตจะไม่เป็นโรคไขข้ออักเสบเลย อีกทั้งยังช่วยบำรุงไต บุญมาจึงเพียรหาตะพาบน้ำมาผัดเผ็ดแกล้มเหล้าขาวกิน

บุญมากินตะพาบน้ำมาแล้วไม่ใช่แค่ยี่สิบตัว แต่กินมาเป็นเวลาเกือบยี่สิบปี ซึ่งนับไม่ถ้วนว่าที่ผ่านมากินเข้าไปได้กี่ตัวกันแน่ บุญมาเล่าว่า วันหนึ่งเขาซื้อตะพาบน้ำตัวใหญ่มาจากตลาด ตะพาบน้ำตัวนี้น้ำหนักตั้งสิบกว่ากิโลกรัม เขาดีใจมาก ตัวใหญ่ๆขนาดนี้ ฆ่ากินทีเดียวไม่หมด จะต้องค่อยๆกิน
ที่บ้านไม่มีตู้เย็นให้แช่เก็บได้ จึงต้องกินผ่อนที่ละน้อย ตะพาบเป็นสัตว์อายุยืน อดทนมาก ไม่ตายง่ายๆ ไม่ว่าจะถูกกักขังอยู่ในสภาพใดก็อดทนสามารถรักษาชีวิตอยู่ได้เป็นปี บุญมาแค่เห็นแก่กิน
ไม่นึกถึง
ว่าตะพาบจะต้องทนทุกข์ทรมาน ต้องเจ็บปวดแสนสาหัสอย่างไร ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาตัดเฉือนเนื้อตะพาบตามส่วนต่างๆ ทีละชิ้นๆ อย่างบรรจงมาปรุงอาหารตามความพอใจ บาดแผลรอบตัวตะพาบเขาทาด้วยปูนแดงที่กินกับหมากเพื่อไม่ให้เนื้อที่ตัวตะพาบเน่า ตะพาบตัวนั้นต้องทนทุกข์ทรมานอยู่นานกว่าครึ่งเดือน จากนั้นบุญมาจึงประหารตะพาบเอามากินเป็นมื้อสุดท้าย บุญมาพอใจกับวิธีที่ได้กินตะพาบแบบสดๆทุกวัน

ผลสรุปประวัติผู้ป่วยที่โรงพยาบาลบันทึกไว้ในตอนท้าย มีอยู่ประโยคหนึ่งว่า...
เป็นประวัติที่แสดงให้เห็นเหมือนกรรมตามทันอย่างไม่น่าเชื่อ ที่ไม่มีข้อสรุปชัดเจนในทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ปัจจุบัน

ซึ่งอยากจะเล่าเอาไว้ตรงนี้ น่าจะเป็นอุทาหรณ์ให้ผู้คนละบาปได้ดี



จากส่วนหนึ่งในหนังสือ: แก้กรรม! ทำเองได้
เรียบเรียงโดย : จิตศรัทธา พุทธานุภาพ


                       สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ
"การให้ธรรมะเป็นทาน ย่อมชนะการให้ทั้งปวง" (พุทธพจน์)

         "ธรรมทาน คือทานเพื่อส่งเสริมการบรรลุธรรม"
ขออนุโมทนาที่มีจิตศรัทธาร่วมบำเพ็ญธรรมทาน ซึ่งเป็นทานบารมีแห่งการให้ปัญญา


Comment

Comment:

Tweet

สงสารทั้งตะพาบน้ำ ทั้งคน ไม่น่าเลยจริงๆsad smile sad smile
Hot! Hot!

#15 By Praeradise on 2012-05-13 17:41

มันน่าคิดจริงๆ..
โดนเองซะบ้าง tongue tongue Hot! Hot!

#14 By อิสระรำพัน on 2012-05-13 03:20

ไม่รู้เรื่องจริงป่าว แต่เฉือนตะพาบมากินวันละชิ้นนี่โหดมากๆ

#13 By แอ้ on 2012-05-10 18:01

ผมดีใจที่ชีวิตผมกินแค่เนื้อ หมู ไก่ สัตว์ทะเลที่หาได้ตามตลาดกะห้าง
ไม่แสวงหาอะไรแปลกมาเพิ่มสีสันในชีวิต...confused smile confused smile confused smile Hot!

#12 By Ruj Rattanapahu on 2012-05-07 11:32

ขนลุกค่ะ

#11 By Fahsai on 2012-05-05 19:50

Hot! กำแท้ๆ cry
Hot! surprised smile สมควรโดนแล้ว กินดีๆไม่เป็น ต้องไปทรมานมันทำไม เอาแต่ความสุขอร่อยปากของตัวเอง โดยไม่คิดว่าผู้อื่นเค้าทุกข์ทรมาน สมควรแก่กรรมแล้ว angry smile tongue Hot!
เค้าถึงบอกว่า กรรมมันติดจรวด

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆนะคะ big smile big smile

Hot! Hot! Hot! Hot!

#8 By จับฉ่าย on 2012-05-03 23:40

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
สาธุค่ะ
ความเชื่อของคนก็แปลกแฮะ
เป็นเรื่องที่ดีมากๆค่ะsurprised smile

#7 By *หมีน้อย on 2012-05-03 18:43

สงสารอ่ะ อะไรที่เขากินกันทำไมไม่กิน กินอะไรแปลกๆ



Hot! Hot! Hot!

#6 By ภวังค์ on 2012-05-03 16:55

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันมีเหตุ และผลประกอบกัน ทำเหตุเอาไว้มาก ผลที่ได้รับก้อจะมากตาม

#5 By Live a Live on 2012-05-03 15:39

้ชั้นว่า มันก็ เป็นกับสัตว์ทุกชนิดแหละ สงสัยตะพาบน้ำตัวนั้น บารมี แกร่งกล้ามาก แต่ยังไม่พอจะเกิดเป็นมนุษย์ ไปทำกับ คนมีบารมี แรงสะท้อนมันเลยกลับแรงเช่นนี้แล ...sad smile

อนุโมทนาบุญ ที่แจกธรรมด้วยน้าbig smile พ่อพระ อุ๊บส์


ปล. ชั้นตอบเม้นท์ ที่เทอร์เม้นไว้ในบล๊อกชั้นละนะ

ความจริง เทอร์เ้มน ไร ในบล๊อกชั้นชั้นตอบตาหลอดแหละ แม้ว่า เทอร์ จากลับอ่านหรือไม่ก็ตาม ถือเป้นการแสดงความขอบคุณและให้เกียรติ ที่เทอร์ ไปเยี่ยมเรา งุงิ ไม่ใช่การแลกเปลี่ยน ไรทั้งนั้น see you naquestion
Hot! Hot! Hot! Hot!

เรื่องนี้สอนอะไรได้มากเลยนะครับ..

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

กรรมไม่ต้องรอถึงชาติหน้าเลยนะครับ

#2 By K ToKa on 2012-05-03 13:19

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

น่าสงสารตะพาบจังเลยคะ ไม่น่าไปกินมันเลย ของกินบนโลกมีตั้งเยอะแยะ

ขอบคุณนะคะที่เอาเรื่องดีๆ มาแบ่งปันให้ได้อ่านbig smile big smile big smile

#1 By YiM-YiiM on 2012-05-03 11:07